کلبه تنهایی.....


کلبه ای ساخته ام پر تنهایی خویش

کلبه ام در لب دریای خیالیست امروز

فردا شاید برسد به نوک یک کوه بلند

برود وسط یک شهر شلوغ

اما باز هم کلبه ام کلبه تنهاییست

باز هم منم و کلبه و تنهایی

و چه تلخ است این تنهایی

کلبه را می برم دشت به دشت

کوه به کوه

شهر به شهر

تا که شاید برسد مهمانی

تا کسی شاید قدمی بگذارد

روی چینی نازک تنهاییم

اما افسوس تقدیرم این است

قسمتم تنهاییست

دوستی میگفت

مشکلت ان کلبه ست

تو اسیری در ان

و اسارت مرگ است

اسارت خود تنهاییست

کلبه را بشکن دور شو از ان..........

نمیدانم

شاید باید ساخت با همین تنهایی

شاید باید رفت باز هم جایی دیگر

شاید جایی دیگر...........

شاید اصلا نیست مهمانی در کار

شاید مهمان ماییم

شاید باید برویم به سر سفره دوست

برهانیم خود را زین کلبه

یاد سهراب بخیر

قایقی داشت

میانداخت به اب

دور می شد از این شهر غریب

می رفت پشت دریا

و تهی می گشت از تنهایی

سهراب جان

کاش بودی و می گفتی

خانه دوست کجاست؟

جای این کلبه کجاست؟

مقصد ما به کجاست
شعری زیبا از بهزاد سعیدی!